Daglarin arasindaki kücük bir köyde, daha on iki yasindayken penceresinin önünde sessizce aglayan bir kiz cocugu vardi... Aysa...
Dünyayi puslu gören gözleriyle, insanlarin görmezden geldigi acilari cok net görüyordu.
Annesini kücük yasta kaybetti. Üvey annesinin sevgisizligiyle büyüdü. Cocuklugunu yasayamadi.
Bir yarim cuval bugday karsiliginda, babasi yasindaki bir adama verildi. Henüz oyuncaklarla oynamasi gereken yasta, hayat onu bir kadin olmaya zorladi.
Ama bazi insanlar kirilmaz...
Bazi insanlar ne kadar ezilirse ezilsin, iclerinde sönmeyen bir isik tasir.