Arkamda yaylilar caliyor. Biri bir filmde ya da dizide gururla yürüdügünde caldigi gibi. Hep hüzünlü seyler caldigini bildigim yaylilar, ben gülümserken bambaska duyuluyor. Sonunda hüzünlü seyler calmadiklari icin mi gülümsüyorum, yoksa gülümseyebildigim icin mi hüzünlü seyler calmiyorlar

Meliksah Altuntas ilk kitabi Arkada Yaylilar Caliyorda kayiplarin yasini tutmaya, kördügüm iliskilere, günlükler üzerinden iletisim kuran anne ve cocuklara, sorunlu baba-ogulllara dair öyküleri bir araya getiriyor. Yer yer özkurmaca ile flört eden hikayeler, yasamin tüm karanliginin icine gizlenmis olan hayatta kalma arzusuna dogru yol aliyor.

Bütün ölümlere, terk edislere, kayiplara ise zamani simsiki tutmak isteyen alelade fotograflar eslik ediyor. Sayfalar elimizin altindan akip giderken Altuntas, hüzünlü vedalarin arkasinda usul usul calan yaylilara isaret ediyor.