Ama bir gün günes kayboldu. O günden sonra sessizlik indi kente, sis cöktü, renkler soldu. Gülümsemenin, düsünmenin, hatta sarki söylemenin bile yasak oldugu bu dünyada insanlar kendi gölgelerine hapsoldu.

Sonra bir gün, uzun yillardir beklenen umut, bir cift mavi göz ile belirdi gökyüzünde. Bir agacin köklerinden, bir tohumun hafizasindan, bir annenin fisiltisindan seslendi. O ses, unutulmus bir dünyanin kalp atisi gibi yankilaniyordu topragin altinda.

Solentanin Cocuklari baslangic ya da son degil; distopya ile ütopyanin tam ortasinda yazilmis bir döngünün hikayesi.

Cünkü umut, her zaman en karanlik yerde degil
Bazen, karanligin icinden dogmayi secen bir cocugun kalbinde filizlenir.