Vanaf het eerste islamitische gebouw van Kaba en de grote moskee eromheen had de islamitische architectuur zich aanzienlijk ontwikkeld. Toen de islam naar het Indiase subcontinent kwam, brak een nieuw tijdperk aan. De islam werd geconfronteerd met een bestaande architectuurstijl die heel oud en ontwikkeld was. Het verschil tussen de hindoeïstische en moslimstijl van architectuur was duidelijk gemarkeerd. De hindoeïstische tempel had een angstige kamer, iconen, gebeeldhouwde figuren, torenspitsen enz. Met een trabeate constructiemethode. Aan de andere kant gebruikte de moskee die in de richting van Mekka was gericht en die een rechthoekige open ruimte omvatte, de boogvormige methode. Er waren geen afgoden of afbeeldingen zoals het in de islam verboden was. Er waren echte bogen, tegels, beschilderd pleisterwerk, tegels, kalligrafie, bogen en koepels. Behalve moskeeën waren er graven en wereldlijke bouwwerken zoals forten, paleizen, tuinen en paviljoens. Geleidelijk ontstond er een synthese van hindoeïstische en moslimstijlen en ontwikkelde de Indo-islamitische architectuur zich met een eigen identiteit.